تعادل کار و زندگی، و فشار کاری

یاسمن معلم است و دو فرزند کوچک دارد. هدفش در جلسهٔ اول بزرگ بود: «می‌خواهم زندگی‌ام را پس بگیرم.» کوچش پرسید: از همین هفته، یک عصر در هفته چطور؟

یک عصر کوچک است، اما قابل نگه داشتن. بعد از سه هفته، یاسمن فهمید مانع اصلی وقت نبود؛ این باور بود که وقت گذاشتن برای خودش یعنی کم گذاشتن برای بچه‌ها.

کوچینگ تعادل معمولاً با تغییرهای کوچک شروع می‌شود، نه با برنامه‌ای که از فردا همه‌چیز را عوض کند.

بیشتر ما «نه» گفتن را با دعوا یکی می‌دانیم، برای همین همیشه «بله» می‌گوییم و بعد کار را تا نیمه‌شب می‌کشیم.

یک جملهٔ جایگزین کمک می‌کند: «این کار را می‌توانم انجام بدهم اگر آن یکی عقب بیفتد — کدام مهم‌تر است؟» این نه است، اما تصمیم را به کسی برمی‌گرداند که اولویت را تعیین می‌کند.